• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Bazgranie
  • Blog
  • Recenzje
  • Gry tradycyjne
  • Felietony
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Arboretum – gdy spacer wśród drzew wzmaga stres

30 listopada 2016/4 komentarze/w Recenzja/Autor Edyta Warmińska

Arboretum to talia 80 kart z wizerunkami drzew utrzymanymi w sielskim, nieco romantycznym stylu. Arboretum to także rozgrywka, która wymaga całkowitej koncentracji i zaangażowania, zmusza do podejmowania niewygodnych decyzji w każdej turze, a na końcu wyzwala okrzyki frustracji lub salwy śmiechu w zależności od usposobienia graczy.

To kolejna karcianka w niewielkim pudełku, przeznaczona dla 2 do 4 osób. Autorem gry jest Dan Cassar, jej niemieckojęzyczną wersję wydało Abacusspiele. W pięknej talii kart znajdziemy dziesięć różnych gatunków (kolorów) drzew, z których każdy posiada karty oznaczone cyframi od 1 do 8. Zadaniem graczy jest układanie przed sobą kart w formie swoistego arboretum, za które na końcu gry otrzymają punkty zwycięstwa.

Zasady gry są wyjątkowo proste. Gracz trzymając w ręku siedem kart, w swojej turze najpierw dobiera dwie karty (z talii lub wierzchu stosów kart odrzuconych), a następnie dokłada jedną kartę do własnego arboretum, a jedną na swój stos kart odrzuconych. Rozgrywka kończy się gdy któryś z graczy zabierze ostatnią kartę z głównej talii dobierania.

Cała finezja tej gry leży w zasadach zdobywania punktów na końcu rozgrywki. Gracze wskazują ścieżki poszczególnych gatunków drzew, jakie utworzyli w swoim arboretum. Ścieżka taka musi zaczynać się i kończyć drzewem danego gatunku oraz prowadzić przez karty o rosnących numerach. Jednak tylko gracz, który pozostawił sobie na ręku najwyższą sumę wartości kart danego gatunku drzewa, może podliczyć punkty za ścieżkę tego drzewa w swym arboretum.

Ogród o rozwidlających się ścieżkach

Arboretum to naprawdę mistrzowski pomysł na grę. Każe graczom tak tworzyć własną układankę, by mieć w niej jak najwięcej możliwości zdobycia punktów. By wprowadzić wiele gatunków drzew do swego ogrodu. By przeprowadzić jak najwięcej ścieżek o rosnących wartościach kart – ścieżek przecinających się, nachodzących na siebie, wykorzystujących te same karty wielokrotnie, tworzących ostatecznie prawdziwy gąszcz i labirynt drzew, ich kolorów i wartości.

Jednocześnie gracze, chcąc zdobyć punkty za ów tworzony przed sobą cud natury, muszą pamiętać o tym, by na końcu gry mieć w ręku, wśród pozostawionych tam siedmiu kart, przynajmniej jedną kartę drzewa, którego ścieżkę chcą podliczyć. Często chcą też uniemożliwić przeciwnikom zdobycie punktów za ich ścieżki, pozostawiając sobie w ręku karty drzew, które znajdują się w arboretum rywala. To powoduje, że decyzja o tym, którą z kart odrzucić w każdej turze do najprostszych nie należy. Gracze odrzucają karty na własne stosy kart odrzuconych, skąd mogą być one zabrane przez innych graczy. W każdej turze mogą zatem niechcący pomóc rywalowi. Sytuacja zmienia się nonstop, a w miarę postępu rozgrywki gracze posiadają coraz więcej informacji i próbują przeliczać sobie, jakie karty mogą pozostawać w posiadaniu przeciwników, czy mają szansę na zdobycie punktów za odpowiednie kolory ścieżek.

Do utworzenia ścieżki wystarczą zaledwie dwie karty jednego koloru. Gracze starają się oczywiście, by rozdzielone były one możliwie największą liczbą kart o rosnących wartościach i tworzyły zarazem część ścieżek innych gatunków drzew. Wykoncypowanie najlepszej, optymalnej gmatwaniny ścieżek przed sobą, jest zadaniem, które da satysfakcję chyba każdemu umysłowi.

Świetnie działa również możliwość regulowania czasu trwania rozgrywki, która kończy się, gdy zabraknie już kart w głównej talii dobierania. Gracz, który dobrze sobie radzi może więc dobierać w każdej turze dwie karty z głównej talii, wpływając tym samym na skrócenie czasu gry, zaś gracz, który chce lepiej rozwinąć swoje arboretum będzie starał się przede wszystkim dobierać dwie karty spośród stosów kart odrzuconych.

Wydawać, by się mogło, że pozostawienie w ręku kart o najwyższej wartości, w większości przypadków pozwoli graczowi zdobyć prawo do podliczenia danego gatunku drzewa. Jednak pamiętać trzeba, że każda karta o wartości 8 zostanie zniwelowana do wartości 0, jeśli inny gracz pozostawi sobie na koniec gry kartę tego koloru o wartości 1. Obserwowanie tego, co wykładają przeciwnicy oraz tego, jakie karty odrzucają jest niezbędnym elementem rozgrywki.

Reguły punktowania nagradzają dodatkowo ścieżki rozpoczynające się kartą o wartości 1, a szczególnie ścieżki kończące się kartą o wartości 8. Również jeśli cała ścieżka będzie składać się z przynajmniej czterech kart jednego gatunku (koloru) gracz zdobędzie za nią podwójną liczbę punktów.

 

Gdy piękno i mądrość idą w parze – podsumowanie

W Arboretum znalazłam wszystko, czego szukam w grach. Wysiłek umysłowy i podejmowanie trudnych wyborów w każdej turze. Konieczność myślenia o wszystkim naraz. Obserwowanie sytuacji przeciwników i szacowanie swoich szans. Piękno i złożoność tworzonej układanki. Walkę o każde drzewo aż do końca rozgrywki. Każdorazowe zaskoczenie podczas finalnej punktacji.

Gra świetnie działa dla każdej liczby osób, choć w mniejszym składzie musimy odrzucić kilka gatunków drzew do pudełka, stąd nasze arboretum nie będzie tak urozmaicone i kolorowe. Choć Arboretum wydaje się być zaledwie małą karcianką, to gra dla graczy. Osobom początkującym krwi mogą napsuć zarówno ilość i ciężar decyzji obecnych w czasie rozgrywki, jak i wredność końcowego punktowania. Gra jest praktycznie niezależna językowo, gdyż karty zawierają tylko nazwy drzew. Arboretum zapuściło korzenie w moim domu już na dobre i nie widzę na razie możliwości, by mogło się znudzić – tak bardzo mnie fascynuje i bawi.

Nie mogę się tej gry nachwalić, nie znajduję w niej żadnych wad. Przyznaję, że gra potrafi być brutalna i zdarza się, że gracze wstają od stołu zdobywając okrągłe zero punktów. Sprawia to jednak, że chce się zagrać znowu, mądrzej. Lubię gry, w których trzeba mieć baczenie na wszystko, a każda karta jest równie cenna i należy dobrze wszystko wyważyć. Podoba mi się, że walka trwa do końca, że każda decyzja ma znaczenie. Podoba mi się też tak ścisła, tak wyraźnie widoczna rywalizacja z przeciwnikami, w której jednak nie jesteśmy w stanie uniknąć pomagania im. Każdy nasz ruch otwiera nowe opcje innym.

Wcale niegłupią strategią jest też skupienie się na zatrzymaniu rywala, szczególnie w grze dwuosobowej, gdzie możemy celowo zebrać na ręce karty, które wykłada przeciwnik. Zdarzyła mi się rozgrywka, którą przegrałam nie mogąc zdobyć punktów za żadną z długich ścieżek, a blokujący mnie przeciwnik wygrał dzięki jakiejś marnej dwukartowej dróżce.

Ten dość konfrontacyjny charakter gry łagodzą ilustracje kart – pięknych, kolorowych drzew, kojarzących się ze spokojnym wypoczynkiem na wsi. Układanka – arboretum, którą stworzyliśmy przed sobą przedstawia się bajecznie. Zieleń romantycznej wierzby przeplata się bladym różem magnolii, a ścieżka złożona z poskręcanych drzew oliwnych jest jak wyjęta z baśni braci Grimm. Szukając przy okazji informacji o przedstawionych w grze drzewach odkryłam, że ognistopomarańczowe drzewko, wianowłostka królewska, pochodzi z Madagaskaru i zwane jest też płomieniem Afryki, zaś nazwa intensywnie fioletowej jacarandy wywodzi się z języka guarani i znaczy „pachnące”.

Arboretum to gra piękna i mądra. Bardzo ją Wam polecam.

 

0 Udostępnień
Tagi: Abacusspiele, Arboretum, Dan Cassar
https://bazgranie.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/53/2016/11/pic3132496_lg1-578x800.jpg 800 578 Edyta Warmińska https://bazgranie.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/53/2013/05/znadplanszy-bazgranie.png Edyta Warmińska2016-11-30 01:25:312021-01-16 19:13:35Arboretum – gdy spacer wśród drzew wzmaga stres
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Essen 2016, część trzecia – gry karciane
http://bazgranie.znadplanszy.pl/kontakt/

Edyta Warmińska
Zwariowałam na punkcie gier planszowych po pierwszej rozgrywce w Tikal. Ucieszyłam się, że świat jest pełen takich wariatów po pierwszej wizycie na targach w Essen. Cenię w grach zgrabne połączenie tematu z mechaniką, choć nie uciekam od gier logicznych, czysto abstrakcyjnych. Wciąż rzucam się na nowości, ale błądzę też w poszukiwaniu gier – ciekawostek, gier niepopularnych, czy zapomnianych.

Bazgranie

NAJNOWSZE WPISY

  • Ratuj robota – gdy włącza się myślenie12 listopada 2026 - 01:22
  • Dolina kamyków: Rwąca rzeka3 listopada 2026 - 22:36
  • Pierwszy szczur w kosmosie6 lipca 2026 - 20:33
  • Makoto, czyli jak zostać mistrzem zagrywania kart29 maja 2026 - 22:11
  • Wynalazcy znad Południowego Tygrysu – ile znaczy dobry warsztat13 kwietnia 2026 - 01:32
  • Rezerwat – z jeepem wśród zwierząt12 marca 2026 - 00:13
  • Eternal Decks – żyjmy długo i szczęśliwie!10 grudnia 2025 - 03:38
  • Rezerwat – czy da się wygryźć Ark Nova?2 grudnia 2025 - 01:58
  • Nowa Ziemia – dwie strony medalu12 listopada 2025 - 21:40
  • The Light in the Mist – wszystkie tajemnice tarota5 listopada 2025 - 00:28

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Gry tradycyjne
  • Recenzja

Pages

  • Kontakt
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • listopad 2026 (2)
  • lipiec 2026 (1)
  • maj 2026 (1)
  • kwiecień 2026 (1)
  • marzec 2026 (1)
  • grudzień 2025 (2)
  • listopad 2025 (2)
  • październik 2025 (3)
  • wrzesień 2025 (3)
  • sierpień 2025 (2)
  • lipiec 2025 (2)
  • czerwiec 2025 (2)
  • kwiecień 2025 (1)
  • marzec 2025 (1)
  • luty 2025 (1)
  • styczeń 2025 (1)
  • grudzień 2024 (2)
  • listopad 2024 (5)
  • październik 2024 (4)
  • wrzesień 2024 (4)
  • sierpień 2024 (3)
  • kwiecień 2024 (2)
  • marzec 2024 (1)
  • luty 2024 (1)
  • styczeń 2024 (2)
  • grudzień 2023 (2)
  • listopad 2023 (3)
  • październik 2023 (4)
  • wrzesień 2023 (2)
  • sierpień 2023 (1)
  • lipiec 2023 (1)
  • czerwiec 2023 (1)
  • maj 2023 (2)
  • kwiecień 2023 (1)
  • marzec 2023 (2)
  • luty 2023 (3)
  • grudzień 2022 (2)
  • listopad 2022 (2)
  • październik 2022 (3)
  • lipiec 2022 (1)
  • czerwiec 2022 (2)
  • kwiecień 2022 (1)
  • luty 2022 (1)
  • grudzień 2021 (2)
  • listopad 2021 (1)
  • październik 2021 (2)
  • lipiec 2021 (2)
  • maj 2021 (1)
  • marzec 2021 (2)
  • luty 2021 (3)
  • styczeń 2021 (2)
  • grudzień 2020 (2)
  • listopad 2020 (1)
  • październik 2020 (1)
  • wrzesień 2020 (2)
  • sierpień 2020 (2)
  • lipiec 2020 (1)
  • czerwiec 2020 (1)
  • luty 2020 (1)
  • styczeń 2020 (1)
  • grudzień 2019 (3)
  • listopad 2019 (2)
  • październik 2019 (1)
  • sierpień 2019 (1)
  • lipiec 2019 (2)
  • czerwiec 2019 (1)
  • marzec 2019 (2)
  • luty 2019 (1)
  • styczeń 2019 (1)
  • grudzień 2018 (2)
  • listopad 2018 (3)
  • październik 2018 (3)
  • wrzesień 2018 (1)
  • lipiec 2018 (1)
  • czerwiec 2018 (1)
  • maj 2018 (1)
  • marzec 2018 (1)
  • luty 2018 (1)
  • grudzień 2017 (2)
  • listopad 2017 (2)
  • październik 2017 (1)
  • wrzesień 2017 (1)
  • lipiec 2017 (1)
  • czerwiec 2017 (1)
  • maj 2017 (2)
  • kwiecień 2017 (2)
  • marzec 2017 (2)
  • luty 2017 (1)
  • styczeń 2017 (2)
  • grudzień 2016 (2)
  • listopad 2016 (3)
  • październik 2016 (5)
  • wrzesień 2016 (1)
  • sierpień 2016 (2)
  • lipiec 2016 (1)
  • czerwiec 2016 (2)
  • maj 2016 (1)
  • kwiecień 2016 (2)
  • marzec 2016 (1)
  • luty 2016 (2)
  • styczeń 2016 (1)
  • grudzień 2015 (1)
  • listopad 2015 (2)
  • październik 2015 (2)
  • wrzesień 2015 (1)
  • sierpień 2015 (1)
  • lipiec 2015 (1)
  • czerwiec 2015 (2)
  • maj 2015 (1)
  • kwiecień 2015 (2)
  • marzec 2015 (1)
  • luty 2015 (2)
  • styczeń 2015 (2)
  • grudzień 2014 (3)
  • listopad 2014 (1)
  • październik 2014 (5)
  • wrzesień 2014 (2)
  • sierpień 2014 (2)
  • lipiec 2014 (3)
  • wrzesień 2013 (1)
  • czerwiec 2013 (2)
  • maj 2013 (1)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Bazgranie | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Honshu, czyli tęsknota za śliwkami na japońskiej wyspie Link to: Honshu, czyli tęsknota za śliwkami na japońskiej wyspie Honshu, czyli tęsknota za śliwkami na japońskiej wyspie Link to: Antarktyda – porusz słońce, zasiedl ziemię Link to: Antarktyda – porusz słońce, zasiedl ziemię Antarktyda – porusz słońce, zasiedl ziemię
Scroll to top Scroll to top Scroll to top