• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Bazgranie
  • Blog
  • Recenzje
  • Gry tradycyjne
  • Felietony
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Hanamikoji – uprzejmość ponad wszystko

14 listopada 2016/4 komentarze/w Recenzja/Autor Edyta Warmińska

Chętnie sięgam po gry wydane w odległych krajach, zaprojektowane przez autorów z innych kręgów kulturowych. Często mnie one zadziwiają, czasem zachwycają, a czasem nie potrafię ich zrozumieć. Ale zawsze lubię szukać w nich ducha charakterystycznego dla danej kultury. Wydaje mi się, że rozwiązania użyte w tych grach ciekawie odzwierciedlają sposób bycia społeczności, z której pochodzi ich twórca.

Dziś opowiem o Hanamikoji, drobnej grze wydanej przez tajwańskie EmperorS4, japońskiego autora Kota Nakayama. To gra przeznaczona dla 2 osób. Tytułowa Hanamikoji to ulica znajdująca się w dystrykcie gejsz w Kioto, kojarząca się z folklorem Japonii: kunsztem i urodą gejsz, pawilonami herbacianymi, tradycyjnymi ceremoniami. Właśnie gejsze są bohaterkami tej karcianki. To ich przychylność starają się pozyskać gracze wykładając karty przedmiotów, które przynależą do dziedziny sztuki, w której szkoli się każda z gejsz.

Rywalizacja ta odbywa się jednak w sposób, wydaje mi się, bardzo charakterystyczny dla japońskiej kultury. Otóż okazujemy tu przeciwnikowi wiele serdeczności. Wybierając z ręki karty, które chcielibyśmy sprezentować wybranym gejszom, dajemy pierwszeństwo wyboru rywalowi. To przeciwnik decyduje, które karty z naszej oferty ułoży przed sobą, zaś my zadowalamy się tym, co był uprzejmy pozostawić. To mechanizm jeszcze niezbyt często spotykany w grach: „ja dzielę, ty wybierasz”, który zdał tu egzamin pierwszorzędnie.

 

Zasady rozgrywki są łatwe do przyswojenia. Celem gry jest zdobycie przychylności czterech gejsz lub zdobycie jedenastu punktów. Gracze dążą do tego, by wyłożyć przed sobą więcej niż przeciwnik kart przedmiotów typowych dla każdej gejszy.

Siedem kart gejsz, o których względy będziemy walczyć umieszczamy w rzędzie na środku stołu. Każda z tych kart, poza wizerunkiem gejszy, pokazuje charakterystyczny dla niej przedmiot oraz liczbę punktów, jakie możemy zdobyć. Liczba ta określa też liczbę kart odpowiedniego przedmiotu w talii. Na środku każdej karty umieszcza się okrągły znacznik zwycięstwa. Z przetasowanej talii 21 kart przedmiotów przed każdą rozgrywką odrzuca się z gry zakrytą kartę. Każdy gracz otrzymuje sześć kart przedmiotów na rękę oraz cztery znaczniki akcji.

Gracze wykonują swoje akcje naprzemiennie, zawsze dobierając kartę przedmiotu z talii oraz wybierając tylko jeden żeton akcji i wykonując przypisane mu działanie. Każdego znacznika akcji można użyć tylko raz. Zatem gracze podczas całej rundy rozgrywki wykonają te same cztery akcje, lecz w wybranej przez siebie kolejności. Mogą wybrać:

  • Zagranie jednej karty z ręki zakrytej na stół, która dopiero na końcu rundy zostanie odkryta i dodana do zestawu zbieranych kart
  • Odrzucenie dwóch zakrytych kart z ręki, które nie będą liczyć się podczas punktacji w tej rundzie
  • Odkrycie trzech kart z ręki, z których przeciwnik wybierze jedną i umieści przy odpowiedniej gejszy przed sobą. Pozostawione dwie karty gracz umieszcza przy odpowiedniej gejszy po swojej stronie
  • Odkrycie czterech kart z ręki zgrupowanych w dwóch parach, tak by przeciwnik wybrał jeden zestaw i umieścił te karty po swojej stronie. Pozostałe karty gracz umieszcza przed sobą

Gdy każdy z graczy wykona cztery akcje, gracze porównują liczbę kart przedmiotów, jakie zebrali po swojej stronie każdej z kart gejsz. Gracz, który wyłożył więcej kart przedmiotów danego typu zdobywa przychylność odpowiedniej gejszy. Przesuwa wówczas znacznik zwycięstwa ze środka karty na swoją stronę. W przypadku remisu znacznik zwycięstwa pozostaje w centralnej części karty. Gra kończy się jeśli któryś z graczy spełnił warunki zwycięstwa. W przeciwnym wypadku rozgrywana jest następna runda, z tym, że znaczniki zwycięstwa na kartach gejsz pozostają na swoich miejscach, tj. po stronie graczy, którzy zyskali ich przychylność.

 

Decyzje podejmowane podczas rozgrywki są całkiem znaczące. Przede wszystkim postanawiamy o kolejności w jakiej rozegramy swoje cztery akcje. Czy zdecydujemy się oferować przeciwnikowi wybór ze swych kart już w pierwszym ruchu, nie wiedząc jeszcze wiele o rozkładzie kart w tej partii. Czy poczekamy do drugiej części rundy, zbierając więcej informacji, lecz dysponując już mniejszym wyborem spośród pozostałych na ręku kart. Poszczególne karty gejsz są różnie punktowane, różna jest też liczba przedmiotów każdego typu w talii. Wszystko to na okrągło próbujemy sobie przeliczać, pamiętając jednak, że jedna karta przedmiotu została odrzucana z talii jeszcze przed rozpoczęciem partii.

Decyzje, jakie karty przedstawić do wyboru rywalowi (w sytuacji, kiedy zdaje nam się, że naprawdę potrzebujemy ich wszystkich!) oraz oczekiwanie na wybór przeciwnika nadają grze emocji i pewnego niepokoju. Rozgrywkę wygrać możemy na dwa sposoby (liczbą punktów lub liczbą gejsz), więc próba zrozumienia, którą z dróg podąża przeciwnik też jest istotna. System „ja dzielę, ty wybierasz” doskonale się sprawdza w tak krótkim i tak energicznym tytule. Dodajmy do tego wrażenie „przeciągania liny” w walce o kolejne karty gejsz, które nasila się, gdy partia nie rozstrzyga się po jednej rundzie i kontynuujemy naszą walkę. Wówczas posiadamy już względy kilku gejsz (znaczniki zwycięstwa po swojej stronie), zatem wystarcza nam zaledwie remis, by utrzymać przychylność danej gejszy. Daje to kolejną subtelną warstwę kombinowania podczas gry.

Gra może potrwać od jednej do nawet kilku rund, zatem czas rozgrywki będzie różny. Jedna runda zwykle trwa zaledwie pięć minut. Nie zdarzyły mi się jeszcze partie trwające więcej niż dwie, maksymalnie trzy rundy, nie wydaje mi się więc, by gra mogła znużyć, czy zirytować graczy.

 

Hanamikoji urzeka prostotą. Jest grą w małym pudełku złożoną z niewielu kart – oferuje jednak tę tak poszukiwaną głębię rozgrywki. Wciąż – jest to gra szybka i lekka. To typowy filler. Nie spodziewajmy się tu zatem niesłychanych pokładów złożoności. Wystarczająco zabawne jest już to, że zmuszeni jesteśmy powściągnąć chęć zatrzymania wszystkiego dla siebie i zachowując uprzejmą twarz, szczodrze dzielić się posiadanymi dobrami. Przy tym musimy przechytrzyć przeciwnika. Rozegrać taktyczny pojedynek, w którym czasem zablefujemy, a czasem dobrze przeliczymy swoje szanse. Mi dodatkowo bardzo podoba się walor estetyczny gry, związany tak z jej oprawą graficzną, jak i z pewną subtelnością rozgrywki i skromnością reguł. Hanamikoji to gra skromna, piękna, sprytna, szybka, przystępna, intensywna i absorbująca.

Mimo, że Hanamikoji próżno szukać obecnie w sklepach, to mam coraz mniej obaw prezentując Wam co jakiś czas niedostępne tytuły z Dalekiego Wschodu. Gry te zyskują coraz większy rozgłos i dość szybko, często w ciągu roku od premiery, znajdują się w szerszej dystrybucji. Tak stało się z opisywanymi tu kiedyś Onitamą, The Ravens of Thri Sahashri, Code of Nine. Bardzo liczę, że i Hanamikoji zostanie doceniona i pojawi się na półkach europejskich sklepów.

0 Udostępnień
Tagi: EmperorS4, Hanamikoji, Kota Nakayama
https://bazgranie.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/53/2016/11/okladka-550x800.jpg 800 550 Edyta Warmińska https://bazgranie.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/53/2013/05/znadplanszy-bazgranie.png Edyta Warmińska2016-11-14 00:08:092021-01-16 19:13:36Hanamikoji – uprzejmość ponad wszystko
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Essen 2016, część pierwsza – gry z Dalekiego Wschodu i gry logiczne
Gejsze 2: Herbaciarnie
http://bazgranie.znadplanszy.pl/kontakt/

Edyta Warmińska
Zwariowałam na punkcie gier planszowych po pierwszej rozgrywce w Tikal. Ucieszyłam się, że świat jest pełen takich wariatów po pierwszej wizycie na targach w Essen. Cenię w grach zgrabne połączenie tematu z mechaniką, choć nie uciekam od gier logicznych, czysto abstrakcyjnych. Wciąż rzucam się na nowości, ale błądzę też w poszukiwaniu gier – ciekawostek, gier niepopularnych, czy zapomnianych.

Bazgranie

NAJNOWSZE WPISY

  • Ratuj robota – gdy włącza się myślenie12 listopada 2026 - 01:22
  • Dolina kamyków: Rwąca rzeka3 listopada 2026 - 22:36
  • Pierwszy szczur w kosmosie6 lipca 2026 - 20:33
  • Makoto, czyli jak zostać mistrzem zagrywania kart29 maja 2026 - 22:11
  • Wynalazcy znad Południowego Tygrysu – ile znaczy dobry warsztat13 kwietnia 2026 - 01:32
  • Rezerwat – z jeepem wśród zwierząt12 marca 2026 - 00:13
  • Eternal Decks – żyjmy długo i szczęśliwie!10 grudnia 2025 - 03:38
  • Rezerwat – czy da się wygryźć Ark Nova?2 grudnia 2025 - 01:58
  • Nowa Ziemia – dwie strony medalu12 listopada 2025 - 21:40
  • The Light in the Mist – wszystkie tajemnice tarota5 listopada 2025 - 00:28

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Gry tradycyjne
  • Recenzja

Pages

  • Kontakt
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • listopad 2026 (2)
  • lipiec 2026 (1)
  • maj 2026 (1)
  • kwiecień 2026 (1)
  • marzec 2026 (1)
  • grudzień 2025 (2)
  • listopad 2025 (2)
  • październik 2025 (3)
  • wrzesień 2025 (3)
  • sierpień 2025 (2)
  • lipiec 2025 (2)
  • czerwiec 2025 (2)
  • kwiecień 2025 (1)
  • marzec 2025 (1)
  • luty 2025 (1)
  • styczeń 2025 (1)
  • grudzień 2024 (2)
  • listopad 2024 (5)
  • październik 2024 (4)
  • wrzesień 2024 (4)
  • sierpień 2024 (3)
  • kwiecień 2024 (2)
  • marzec 2024 (1)
  • luty 2024 (1)
  • styczeń 2024 (2)
  • grudzień 2023 (2)
  • listopad 2023 (3)
  • październik 2023 (4)
  • wrzesień 2023 (2)
  • sierpień 2023 (1)
  • lipiec 2023 (1)
  • czerwiec 2023 (1)
  • maj 2023 (2)
  • kwiecień 2023 (1)
  • marzec 2023 (2)
  • luty 2023 (3)
  • grudzień 2022 (2)
  • listopad 2022 (2)
  • październik 2022 (3)
  • lipiec 2022 (1)
  • czerwiec 2022 (2)
  • kwiecień 2022 (1)
  • luty 2022 (1)
  • grudzień 2021 (2)
  • listopad 2021 (1)
  • październik 2021 (2)
  • lipiec 2021 (2)
  • maj 2021 (1)
  • marzec 2021 (2)
  • luty 2021 (3)
  • styczeń 2021 (2)
  • grudzień 2020 (2)
  • listopad 2020 (1)
  • październik 2020 (1)
  • wrzesień 2020 (2)
  • sierpień 2020 (2)
  • lipiec 2020 (1)
  • czerwiec 2020 (1)
  • luty 2020 (1)
  • styczeń 2020 (1)
  • grudzień 2019 (3)
  • listopad 2019 (2)
  • październik 2019 (1)
  • sierpień 2019 (1)
  • lipiec 2019 (2)
  • czerwiec 2019 (1)
  • marzec 2019 (2)
  • luty 2019 (1)
  • styczeń 2019 (1)
  • grudzień 2018 (2)
  • listopad 2018 (3)
  • październik 2018 (3)
  • wrzesień 2018 (1)
  • lipiec 2018 (1)
  • czerwiec 2018 (1)
  • maj 2018 (1)
  • marzec 2018 (1)
  • luty 2018 (1)
  • grudzień 2017 (2)
  • listopad 2017 (2)
  • październik 2017 (1)
  • wrzesień 2017 (1)
  • lipiec 2017 (1)
  • czerwiec 2017 (1)
  • maj 2017 (2)
  • kwiecień 2017 (2)
  • marzec 2017 (2)
  • luty 2017 (1)
  • styczeń 2017 (2)
  • grudzień 2016 (2)
  • listopad 2016 (3)
  • październik 2016 (5)
  • wrzesień 2016 (1)
  • sierpień 2016 (2)
  • lipiec 2016 (1)
  • czerwiec 2016 (2)
  • maj 2016 (1)
  • kwiecień 2016 (2)
  • marzec 2016 (1)
  • luty 2016 (2)
  • styczeń 2016 (1)
  • grudzień 2015 (1)
  • listopad 2015 (2)
  • październik 2015 (2)
  • wrzesień 2015 (1)
  • sierpień 2015 (1)
  • lipiec 2015 (1)
  • czerwiec 2015 (2)
  • maj 2015 (1)
  • kwiecień 2015 (2)
  • marzec 2015 (1)
  • luty 2015 (2)
  • styczeń 2015 (2)
  • grudzień 2014 (3)
  • listopad 2014 (1)
  • październik 2014 (5)
  • wrzesień 2014 (2)
  • sierpień 2014 (2)
  • lipiec 2014 (3)
  • wrzesień 2013 (1)
  • czerwiec 2013 (2)
  • maj 2013 (1)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Bazgranie | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Essen 2016, część trzecia – gry karciane Link to: Essen 2016, część trzecia – gry karciane Essen 2016, część trzecia – gry karciane Link to: Honshu, czyli tęsknota za śliwkami na japońskiej wyspie Link to: Honshu, czyli tęsknota za śliwkami na japońskiej wyspie Honshu, czyli tęsknota za śliwkami na japońskiej wyspie
Scroll to top Scroll to top Scroll to top