Mała sprytna gierka o wielkich i ciężkich zwierzętach. Kolejna propozycja od Wydawnictwa Muduko to przepięknie zilustrowana gra karciana autorstwa samego Reinera Knizii. Gra przeznaczona jest dla 3 do 5 osób na około 20 minut rozgrywki. Czytaj dalej
Wilki, gra dla 2 – 5 graczy, wydana w Polsce przez wydawnictwo Portal Games, była hitem zeszłorocznych targów gier planszowych w Essen. To gra typu area control, w której prowadzimy stado wilków i rywalizujemy z innymi watahami o dominację we wskazanych regionach modularnej planszy. Autorami gry są Ashwin Kamath i Clarence Simpson. Czytaj dalej
Co sądzicie o pomyśle Queen Games na reimplementacje starych gier Stefana Felda pod nowymi tytułami, będącymi – jakże oryginalnie – nazwami innych miast świata? Dzięki temu sprytnemu zabiegowi na planszowej mapie pojawiły się: Hamburg, Amsterdam, New York, Vienna – świeżutkie jak spod igły. Kto by tam pamiętał, że to zasłużone Bruges (2013), Macao (2009), Rialto (2013) i La Isla (2014). Czytaj dalej
Brian Boru – Wielki Król Irlandii jest grą wielce oryginalną. To gra dobrze osadzona w temacie walk o władzę w regionach średniowiecznej Irlandii, a zarazem łącząca rozwiązania projektowe pozornie do siebie niepasujące. No bo jak tu pożenić kontrolę obszaru i trick-taking? Jest pełna subtelności, interakcji, nieoczywistych wyborów, drobnych decyzji niosących potężne konsekwencje. To taka gra, w której aby wygrać całą rozgrywkę warto najpierw przegrać niejedną bitwę. Czytaj dalej
Dziś na gorąco, zaledwie kilkanaście zdań po dwóch pierwszych rozgrywkach w grę Brian Boru – nową propozycję wydawnictwa Portal Games, która pojawiła się już w ofercie przedsprzedaży w polskich sklepach. To stosunkowo szybka (i bardzo prosta w regułach) gra dla 3 do 5 osób, oparta o kontrolę obszaru. Czytaj dalej
Chwała to ostatnia część tryptyku dodatków do gry Sagrada. To kolejne rozszerzenie modułowe, którego części możemy wprowadzać do rozgrywek razem lub oddzielnie. Na Chwałę składają się: moduł szarego szkła, moduł pionierski, moduł rozkwitu oraz karty rywalizacji. Czytaj dalej
Przyznaję, że z grą Parki musiałam się nieco oswoić. W pierwszej, szybkiej, dwuosobowej rozgrywce wydała mi się grą niewątpliwie przepiękną, ale też nudnawą. W drugiej partii odkryłam, że nie jest tu tak gładko i trywialnie, jak chciałam sądzić. W trzeciej rozgrywce zupełnie zapomniałam o swych pierwszych wrażeniach i ku zdziwieniu całej okolicznej przyrody, zaczęłam się na tych dzikich amerykańskich szlakach świetnie bawić. Czytaj dalej
Dziś prezentuję drugą część wpisu o najciekawszych grach, w które udało mi się zagrać w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Teraz czas na tytuły nieco lżejsze; choć dosłownie rzutem na taśmę wdarły się do tego wpisu również gry niespodzianki: zarówno zaskakująco solidne gry ekonomiczne, jak i zupełne świeżynki wydawnicze. Po głównym daniu złożonym z gier lekkostrawnych i przyjemnych, przygotujcie się zatem na kaloryczny deser: coś japońskiego, coś kolejowego, coś budowlanego, coś wikińskiego, a na koniec – coś potwornego. Czytaj dalej
Wydaje się, że dzień 18 lutego to idealny czas na podsumowanie rozgrywek z ostatniego roku. We wpisie tym zebrałam tytuły, które uznałam za najciekawsze. Zbiór ten obejmuje tytuły wydane w Polsce w tym i ubiegłym roku, w poprzednich latach, a także te jeszcze niewydane. Skoro ustaliliśmy już, że nie trzymałam się żadnych ograniczeń i generalnie jestem na bakier z czasem, czas przejść do sedna tego wpisu: najciekawszych rozegranych przeze mnie gier. Najpierw niekwestionowane królowe. Czytaj dalej
Tak małej gry jeszcze nie opisywałam. Gra Dąb, której autorem jest Chris Handy, wydana w Polsce przez Lucrum Games, mieści się w pudełeczku wielkości kciuka. W pierwszej chwili myślałam, że to pudełeczko gum do żucia. Ale nie, w środku zamiast listków gum, znalazłam listki trzydziestu kart służących do rozgrywki dla 2 lub 3 osób. To gra na jakieś 15 minut. Reklamowana jako gra na każdą kieszeń, jest taka rzeczywiście, i dosłownie i w przenośni. Czytaj dalej